De twaalf - Aleksandr Blok Manon Smits

De twaalf - Aleksandr Blok Manon SmitsBloks 336 regelige poem De twaalf uit januari 1918 is met recht klassiek. Het hoort met Poesjkins Jevgeni Onegin tot de eenzame top der topstukken van de Russische langere gedichten. Huiveringwekkend gruwelijk roept het de dagen van de Revolutie op. Het is tegelijkertijd bijzonder onduidelijk, schimmig zelfs, wat een eventuele moraal betreft. Een twaalftal bewapende revolutionairen schuimt de stad af, in de nachtelijke barre kou en gierende

autobiografische geschriften

Hij beschrijft zijn eigen poëtische proces en benadrukt het belang van nauwkeurige observatie van de natuurlijke wereld als een bron van inspiratie

Op een ochtend

die Fosca ontmoet in de twintigste eeuw nadat hij door de geschiedenis is gereisd als vertrouweling van Karel V

en droomt van een goudmijn in de binnenlanden van Borneo die hem in één klap rijk zal maken

geen plattegrond of register en geen enkel grafschrift is compleet

Als vermenging van autobiografische fictie en sociologie is De jaren een Op zoek naar de verloren tijd van ons tijdperk van mediadominantie en consumentisme

en hoewel de verdachte wil meewerken

waarin Capote de kunst van de romanschrijver paart aan de techniek van de journalist

De rauwe werkelijkheid van oorlog en slagveld enerzijds en het magische

Een non en een demon

van De vreemdeling tot In koelen bloede